Słowo Życia - kwiecień 2026

A myśmy się spodziewali…  (Łk 24, 21)

Dobrze znamy uczucie rozczarowania, zawodu. Robiliśmy sobie nadzieję na coś, co się nie wypełniło. Założyliśmy, że będzie tak, a jest zupełnie inaczej. Bardzo to ludzkie i naturalne.

    Po śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Jego uczniowie także czuli rozczarowanie Mistrzem.

Czyżby? Owszem, rozczarowali się Jezusem. Jednak to nie Jezus ich rozczarował, lecz ich wyobrażenia o Jezusie. Mieli zaplanowany sposób, w jaki Mesjasz ma wyzwolić swój lud. A ten Mesjasz umarł.. i co dalej? Jedynie rozpacz. Często bywa tak również w naszym życiu. Modlimy się o coś, prosimy, podajemy Bogu gotowe rozwiązanie danej sytuacji. Wystarczy jedno Jego słowo, jakby czarodziejska różdżka, aby wszystko było dobrze – to znaczy zgodnie z naszym planem.

Święty Łukasz w Ewangelii o uczniach idących do Emaus ukazuje nam Jezusa jako cierpliwego, wyrozumiałego i troszczącego się Nauczyciela. Nie gani, nie ocenia swoich uczniów. Nie porzuca ich, bo zwątpili. Towarzyszy im w drodze pełnej bólu straty, śmierci ich własnych planów. Jezus im wyjaśnia Pisma, czyli logicznie tłumaczy cały bieg zdarzeń. Następnie daje im się poznać przy łamaniu chleba – dociera do ich serc. Ludzkie rozczarowanie Mistrzem przemienia się w zachwyt, radość, miłość, nadzieję.

    Trzeba było uczniom przejść drogę śmierci własnych planów, aby mogli zaufać i prawdziwie uwierzyć Jezusowi. To jest droga rozwoju duchowego. Przejście od kurczowego trzymania się swoich planów, do zaufania planom Bożym – choćby miały być zupełnie niezrozumiałe dla nas. To jest przejście od wyboru tego, co dobre, do tego, co lepsze – Chrystusowe.

s. Joanna Maria MSC