Nabożeństwo do Krwi Chrystusa

Zapraszamy w miesiącu lipcu do praktykowania modlitwy Różańcem do Krwi Chrystusa - czy to indywidualnie, czy wraz z nami na cotygodniowym nabożeństwie w Miasteczku Krwi Chrystusa.

W zakładce "Modlitwy" znajdują się rozważania do różańca, warto z nich skorzystać.

Życzymy owocnego zgłębiania tajemnicy Krwi Chrystusa.

(Poniższy tekst można wysłuchać na <<Kropelka Nadziei>> )

Nabożeństwo ku czci Krwi Chrystusa ma swoje początki w Rzymie. Według tradycji jeden z przodków rodziny rzymskich patrycjuszy Savelli był jednym z żołnierzy obecnych przy ukrzyżowaniu Jezusa. To na jego szatę miało spaść kilka kropel krwi umierającego Jezusa. Żołnierz ten zachował skrawek płaszcza nasączony Krwią Pańską. Relikwie tą przechowywano pieczołowicie jako rodzinny skarb.
W roku 1708 książę Juliusz Savelli podarował relikwię bazylice San Nicola in Carcere w Rzymie, gdzie otaczano ją dużą czcią.

8 grudnia 1808 roku, w tej właśnie bazylice, powołane zostało Bractwo Przenajdroższej Krwi założone przez ks. Franciszka Albertiniego. Kapłan ten wierzył mocno, że decydującą chwilą kiedy modlitwa przenika, przemienia i kształtuje życie, jest rozważanie i regularna medytacja nad tajemnicami wiary. Pragnął, aby ludzie poznawali wartość i moc Krwi Chrystusa dla życia ludzkiego. Dlatego też, czerpiąc z chrześcijańskiej tradycji, ułożył modlitwę „różaniec do Krwi Chrystusa”. Rozważamy w nim przelanie Krwi Chrystusa w siedmiu tajemnicach: podczas obrzezania, podczas modlitwy w Ogrójcu, biczowania, cierniem koronowania, na drodze krzyżowej, przy ukrzyżowaniu i przebiciu boku włócznią.

W „Miasteczku Krwi Chrystusa” , w każdy piątek, spotykamy się na Nabożeństwie do Krwi Chrystusa, zwanym u nas potocznie „Dróżkami”. Ten czas modlitwy jest szczególny dla naszej siostrzanej wspólnoty. Rozważając kolejne tajemnice przelania Krwi Przenajdroższej oddajemy cześć „Cenie naszego zbawienia” i wypraszamy potrzebne łaski dla świata, zanurzając go we Krwi Jezusa. To nabożeństwo otwiera nasze serca na potrzeby bliźnich, uczy jak miłować Jezusa cierpiącego, obecnego w drugim człowieku, ale też we własnym trudzie.

Piękne jest to, że również osoby świeckie chętnie modlą się z nami, angażując się również w przebieg nabożeństwa poprzez czytanie rozważań, niesienie krzyża czy nagłośnienia w czasie procesji. Każdy może uczestniczyć w nabożeństwie, tak jak dla każdego jest miejsce w ranach Chrystusa, w których „jest nasze uzdrowienie”. Przychodzą do nas osoby w różnym wieku, całe rodziny. Niektórzy są „stałymi bywalcami” od kilku, a nawet kilkunastu lat, inni pojawiają się co jakiś czas. Często przychodzą także nowe osoby, które chętnie tu wracają. Niektórzy przyjeżdżają z daleka.

W naszej wspólnocie często pada stwierdzenie, że żyjemy od piątku do piątku, tzn. od nabożeństwa do nabożeństwa. W jakiś sposób nadaje ono rytm naszej codzienności i sens temu co ją wypełnia, pozwala na przeżywanie głębiej tego co „zwykłe”, na przyjmowanie „dzisiaj” jako daru, bo okupionego drogocenną Krwią Chrystusa. Nabożeństwo to jest jak klamra, która scala nasze życie fizyczne i duchowe, skupiając je wokół tajemnicy Bożej miłości.