Słowo Życia - kwiecień 2018

Jeśli będziecie trwali we Mnie i słowa moje w was będą trwały,

cokolwiek będziecie chcieli, proście, a stanie się wam (J 15,7)

Trwając więc w Chrystusie, cóż mogę pragnąć, jak nie tego tylko, co jest zgodne z wolą Chrystusa? Cóż mogę chcieć, trwając w Zbawicielu, jak tylko tego, co nie jest obce zbawieniu?

Bowiem czego innego pragniemy, bo jesteśmy w Chrystusie, a czego innego, bo jesteśmy jeszcze na tym świecie; ponieważ zaś mieszkamy na tym świecie, przydarza nam się czasami, że prosimy o to, o czym wiemy, że nie jest dla nas pożyteczne. Lecz nie może się to dla nas spełnić, jeśli trwamy w Chrystusie, który, gdy prosimy, sprawia tylko to, co jest dla nas pożyteczne. Przebywamy przeto w Nim, gdy słowa Jego w nas trwają.

        Prośmy więc wtedy, cokolwiek chcemy, i stanie się nam. Jeśli prosimy, a nie spełnia się, to znaczy, że nie prosiliśmy o to, co trwa w Nim, ani co zawierają Jego słowa, które w nas trwają, lecz o to, co wynika z pożądliwości i słabości ciała, które nie są w Nim i w których nie tkwią Jego słowa. A zaiste, do słów Jego należy owa modlitwa, której nauczał nas, a w której mówimy: Ojcze nasz, któryś jest w niebie (Mt 6, 9). W naszych prośbach nie odstępujemy ani trochę od słów tej modlitwy, a o cokolwiek prosić będziemy, stanie się nam.

        Wtedy będzie można powiedzieć, że słowa Jego w nas tkwią, gdy wypełniamy to, co nakazał, i miłujemy to, co obiecał; gdy natomiast słowa Jego tkwią w pamięci, ale nie znajdują wypełnienia w życiu, nie można twierdzić, że latorośl trwa w szczepie, bo nie ciągnie ona życia z korzeni. Do tej właśnie różnicy odnoszą się słowa: I zachowują przykazania Jego w pamięci, aby je spełniać (Ps 102, 18). Wielu bowiem zachowuje je w pamięci, aby potępiać, aby wyśmiewać lub też aby je zwalczać; w tych słowach Chrystusa nie trwają: a chociaż oni ich dotykają w jakiś sposób, to jednak nie są z nimi złączeni; nie przyniosą im więc korzyści, ale przeciw nim świadczyć będą. One są w nich, ale nie po to, by oni w nich pozostali; oni je posiadają, aby przez nie zostać osądzeni.

św. Augustyn,