Eucharystia - ofiara Chrystusa i Kościoła

 "Podczas składania darów chleba i wina, kapłan dołącza kroplę wody do wina, które mają symbolizować nas ludzi. W czasie konsekracji te krople, rozpuszczone w winie, zamieniają się również w Krew Chrystusa. Chleb symbolizuje trud ludzkiej pracy, a wino – cierpienie i różne bolesne doświadczenia.

Gdy sprawujemy lub uczestniczymy codziennie we Mszy św., to jakby na nowo na ołtarzu podpisujemy i potwierdzamy Panu Bogu prawo do siebie, pogłębiając tym samym świadomość naszej konsekracji, czyli przynależności do Boga.

Matka wielkiego wychowawcy młodzieży św. Jana Bosko – Małgorzata Bosko, w dniu prymicji swego syna powiedziała: „synu, odprawić Mszę św. – to znaczy cierpieć”. Msza św. zobowiązuje nas do ofiarnego życia i wychowuje nas do bezinteresownej miłości i poświęceń.

W dniu 26 czerwca 1988 roku, w niedzielny poranek, na dwa dni przed przyjęciem godności kardynalskiej, zmarł w swoim mieszkaniu w Bazylei w Szwajcarii wybitny teolog Hans Urs von Balthasar. Na swoim obrazku prymicyjnym w 1939 roku umieścił te trzy słowa: „błogosławił, łamał, dawał”. Podczas Mszy św. prymicyjnej w kaplicy w Luzernie w swoim kazaniu ze szczególną mocą podkreślał słowa „łamał i dawał”, co głęboko poruszyło wszystkich uczestników. Do końca życia miał taki zwyczaj, że podczas sprawowanej Eucharystii przybliżał Hostię do mikrofonu, aby uczestnicy mogli wyraźnie usłyszeć odgłos łamania. To prawda, że jego życie kapłańskie naznaczone było bólem cierpienia, upokorzeniami i Chrystusowym wyniszczeniem, ale te bolesne doświadczenia osłaniał wielka dyskrecją. Był on świadomy, że uczestnictwo w Eucharystii nierozerwalnie łączy się z ofiarą Krzyża.

Droga naszego powołania – to droga w upokorzeniu i wyniszczeniu (kenoza). Chroni nas to od zagrażającej nam pychy i zarozumiałości. Zdaniem Hansa Urs von Balthasara, Bóg lituje się nad nami i dopuszcza na nas różne upokorzenia. Dopuszcza je na nas „łamiąc” i pokonując naszą pychę, aby nas przekonać, że w Kościele nie są najważniejsze godności, tytuły, odznaczenia, zdobyte sukcesy, ale jedynie tylko miłość, która się wydaje, uniża, służy i wszystko znosi i przezwycięża.

Kiedy bolesne doświadczenia życiowe mogą stwarzać pokusę narzekania i buntu, to Eucharystia budzi w sercach uczestników postawę wspaniałomyślnej ofiarności. Bez trudu, ofiary, poświęcenia, czyli bez prawdziwej miłości, wszystko może stać się bezwartościowe, nijakie, bezsensowne. Bez ducha poświęcenia, ofiarności i trudu nie można być dobrym człowiekiem, dobra matką, ani dobrym ojcem, dobrym lekarzem, pielęgniarką, wychowawca, kapłanem.

Tylko miłość ofiarna, bezinteresowna i pokorna nadaje sens ludzkiemu życiu – a tej uczymy się od Chrystusa, który się dla nas nie oszczędził i wciąż za nas ofiaruje."

J.S. Płatek, I nic nad Boga. Rozważania rekolekcyjne, str. 108 nn.