Italiano

Myśl dnia

"Kościół potrzebuje zostać zbawiony przez kogoś, kto cierpi, kogoś, kto nosi w sobie mękę Chrystusa" bł. Paweł VI

Słowo Życia

Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny Mt 25,13

Odpowiedź Jezusa jest jasna: koniec świata zbiegnie się z Jego przyjściem. On, Pan historii, powróci. On jest świetlistym punktem naszej przyszłości.

 

Czytaj więcej...

Czytania

  • Czytania na poniedziałek, 20 listopada 2017

    Wspomnienie św. Rafała Kalinowskiego, prezbitera

    (1 Mch 1,10-15.41-43.54-57.62-64)
    Wyszedł korzeń wszelkiego grzechu - Antioch Epifanes, syn króla Antiocha. Przebywał on w Rzymie jako zakładnik, zaczął panować w sto trzydziestym siódmym roku panowania greckiego. W tym to czasie wystąpili spośród Izraela synowie...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

listopad 2017
N P W Ś C Pt S
1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30

"to ta sama Krew"- fragmenty dla zachęty (luty)

Jezu-ufam-Tobie.jpeg

 

Lutowe fragmenty dla zachęty to ciąg dalszy pracy s. Gertrudy Bociąg MSC. Tytuł trzeciej części rozdziału pierwszego mówi sam za siebie. Zapraszamy.

 

1.3. Duchowość eucharystyczna Kościoła

1.3.1. Krew Chrystusa u Ojców Kościoła. Relikwie Krwi Chrystusa. 

Temat Krwi Chrystusa zasadniczo nie należy do problemów podejmowanych w pismach patrystycznych, chociaż Ojcowie Kościoła go nie pomijają. Fragmenty mówiące o Krwi Chrystusa są zatem tym cenniejsze, by poznać ten kult już u samych korzeni chrześcijaństwa.

 

Teodor z Mopswestii, żyjący na przełomie IV i V wieku, pozostawił w swoim dorobku Homilie katechetyczne. Spośród nich na szczególną uwagę zasługuje Homilia 15, będąca analizą poszczególnych części liturgii eucharystycznej w porównaniu do męki Chrystusa. Teodor bardzo mocno podkreśla, że Krew obecna na ołtarzu eucharystycznym to ta sama Krew, którą Jezus przelał na krzyżu (27).

Św. Efrem Syryjski w swoich pieśniach odwołuje się do męki Pańskiej i przebitego boku, z którego wypłynęła Krew i woda jako symbole sakramentów (28).

Jan Chryzostom mówi o związku krzyża z inicjacją chrześcijańską: "Chrystus zapłacił cenę za nas wszystkich, swoją Przenajdroższą Krew. (...) odkupił nas ofiarując nie niebo, ziemię czy morze, lecz coś cenniejszego od nich wszystkich, swoją własną Krew" (29). W swoich katechezach ukazuje krzyż, który jest centrum wiary, i podejmuje temat płodności krzyża. Porusza też temat związku Krwi Chrystusa z sakramentem chrztu (30).

Związek Krwi Chrystusa i odpuszczenia grzechów stanowiły treść teologicznych rozważań św. Ambrożego. Mówi on o Kościele, który jest zdobyty na własność przez Krew Chrystusa (31). Ten sam temat podejmuje także św. Augustyn (32).

Krew Chrystusa w pismach Ojców Kościoła zostaje przedstawiona jako: odrodzenie duchowe, wolność od grzechu, zwycięstwo nad demonami, zwycięstwo nad śmiercią i moc w cierpieniach (33).

Wielkim impulsem kultu Krwi Chrystusa było nabożeństwo do narzędzi męki Pańskiej, uważane przez pobożność ludową za autentyczne. W rzymskiej bazylice św. Praksedy czczony jest słup, przy którym biczowano Chrystusa. Należy tutaj wspomnieć również o odnalezieniu drzewa Krzyża Świętego przez św. Helenę około roku 325, o cierniowej koronie i o Całunie Turyńskim. Do tego typu relikwii należy także czczony w Rzymie fragment płaszcza setnika.

W średniowieczu bardzo rozpowszechnione były cuda eucharystyczne związane z Krwią Chrystusa. Do bardziej znanych miejsc takich cudów należą: Bolsena, Bari, Ferrara, Neapol we Włoszech, Daroca w Hiszpanii, Bejrut oraz Bruksela (34).

Powstawało bardzo dużo bractw i stowarzyszeń pod wezwaniem Krwi Chrystusa. Okazją do ich powstania było zazwyczaj istnienie jakiejś relikwii. Miejsca przechowywania tychże relikwii stawały się z czasem miejscami pielgrzymkowymi.

Wielu świętych miało szczególne nabożeństwo do Krwi Chrystusa. Należy tu wspomnieć św. Ignacego Loyolę, który trzeci tydzień ćwiczeń duchownych poświęcił medytacji męki Chrystusa, św. Jana z Avila, św. Marię Magdalenę de'Pazzi, św. Kamila de Lellis. Rozmiłowana we Krwi Chrystusa była Katarzyna ze Sieny, pisząc o Niej w każdym niemal liście.

W połowie XVII wieku czcicielem Krwi Chrystusa był św. Franciszek Salezy, później św. Leonard z Porto Maurizio oraz założyciel Zgromadzenia Pasjonistów, św. Paweł od Krzyża.

Na przestrzeni wieków kult Krwi Chrystusa zaczął tracić na intensywności oraz głębi i odzyskał ją dopiero na skutek działalności jego wielkich propagatorów: św. Wincentego Strambi, Franciszka Albertiniego i św. Kaspra del Bufalo.

Już od starożytności Krew Chrystusa oraz narzędzia męki (krzyż, gwoździe itd.) były obiektem wielkiej czci wiernych. Cała sztuka wczesnochrześcijańska i średniowieczna daje wiele interesujących świadectw szczególnego szacunku, jakim otaczano Krew Odkupiciela. Widać to wyraźnie w ikonografii katakumb. Oprócz typowych symboli chrześcijańskich, takich jak chleb, ryba, pojawiały się wyobrażenia baranka, ofiary Abrahama, winogrona. Również cud w Kanie Galilejskiej był przedstawiany w sensie eucharystycznym.

Kiedy upadło Imperium Rzymskie na Zachodzie i do Kościoła weszły ludy "pogańskie", barbarzyńskie, rozpoczęła się adaptacja form kultu do ich potrzeb (35). Te młode, energiczne i czasem nawet okrutne narody wymagały bardziej bezpośrednich i ekspresywnych form pobożności. Nabożeństwo do Krwi Chrystusa otrzymało zatem nowy charakter, włączając się do wielkiego kręgu "nabożeństwa" do człowieczeństwa Chrystusa. Szczególnymi przedstawicielami tego kierunku byli: św. Anzelm, św. Bernard, św. Ryszard od św. Wiktora, św. Franciszek, św. Bonawentura. Istnieje na to wiele świadectw w literaturze i sztuce chrześcijańskiej (36).

Do rozpowszechniania się kultu Krwi Chrystusa przyczyniła się też bardzo mocno legenda o św. Graalu. Według tej legendy był to kielich, którego Jezus używał podczas Ostatniej Wieczerzy. Później razem z Józefem z Arymatei, który zebrał w niego Krew płynącą z krzyża, trafił do Wielkiej Brytanii (37).

O rozwoju kultu Krwi Chrystusa świadczy także sztuka: malarstwo, witraże, rzeźby. Przedstawieni są tam aniołowie, Najświętsza Dziewica, Maria Magdalena czy Józef z Arymatei, którzy zbierają do kielichów Krew wypływającą z boku, stóp i rąk Ukrzyżowanego. Znane jest także przedstawienie Ukrzyżowanego z czaszką Adama u stóp, na którą spływa Krew nowego Adama. Podobnie przedstawiony jest Baranek z raną w piersi, z której tryska krew; inne owce idą, by zaspokoić pragnienie w strumieniu, który płynie do ich stóp, a który ma początek w zranionej piersi (38).

Rozwijała się także twórczość muzyczna związana z kultem Krwi Chrystusa. Niezliczone pieśni pasyjne powstawały szczególnie w sytuacjach zagrożenia, wojny, zarazy i klęsk żywiołowych. Do najbardziej znanych należą hymny Wenancjusza Fortunata (VI w.) (39).

 

 

26. R. Cantalamessa, Eucharystia — nasze uświęcenie, tł. z włoskiego A. Zębik, Warszawa 1994, s. 399

27. D. Sartore, Il sangue di Cristo nelle Omelie catechetiche di Teodoro di Mopsuestia, W: F. Vattioni, Sangue e antropologia — Riti e culto, Rzym 1987, s. 953-970.

28. P. Yousif, Il sangue del costato del Salvatore in Sant'Efrem di Nisibi, W: F. Vattioni, Sangue e antropologia, dz. cyt., s. 985-1007.

29. Cyt. za O. Pasquato, Catechesi doctrinale, W: F. Vattioni, Sangue e antropologia, dz. cyt., s.1097.

30. Tamże.

31. L. Felici, Sangue e remissione dei peccati in Sant 'Ambrogio, W: F. Vattioni, Sangue e antropologia, dz. cyt., s. 1157-1178.

32. V. Grossi, Note al binomio `sangue sparso e remissione dei peccati' sino a s. Agostino, W: F. Vattioni, Sangue e antropologia, dz. cyt., s. 1221-1231.

33. N. Terrinca, La devizione al Sangue di Cristo, Rzym 1986, s. 91-95.

34. N. Cocci, Reliquie del sangue a Luni e la Luca, Rzym 1974, s. 67.

35. Tamże, s. 64.

36. Tamże, s. 61-78.

37. W. Golther, Die Sage vom heiligen Graal, Halle 1899.

38 C. Bannet, The Precious Blood in Art, W: Proceedings of the first Precious Blood Study Week, Indiana 1957, s. 115-128.

39. J. Siedlecki, Śpiewnik kościelny, Opole 1985, s. 67-68.