Italiano

Myśl dnia

"Można polegać na Bogu, ponieważ On się nigdy nie zmienia." Św. Augustyn

Słowo Życia

On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem (J 14,26).

W kontekście uroczystości Zesłania Ducha Świętego warto zaznaczyć, że obecny rok duszpasterski jest poświęcony Duchowi Świętemu. Episkopat Polski ustanawiając ten rok rokiem Ducha Świętego, chce nam przypomnieć o niezwykle ważnej roli jaką pełni On w życiu każdego chrześcijanina.

Czytaj więcej

Czytania

  • Czytania na czwartek, 27 czerwca 2019

    Czwartek - wspomnienie dowolne św. Cyryla Aleksandryjskiego, biskupa i doktora Kościoła

    (Rdz 16,1-12.15-16)

    Saraj, żona Abrahama, nie urodziła mu potomka. Miała zaś niewolnicę Egipcjankę, imieniem Hagar. Rzekła więc Saraj do Abrama: „Ponieważ Pan zamknął mi łono, abym nie rodziła, zbliż się do...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

czerwiec 2019
N P W Ś C Pt S
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30

Słowo Życia - maj 2018

Duch%20wity%202.jpg

 

 Mając życie od Ducha, 

do Ducha się też stosujmy

(Ga 5,25)

 

Paweł poucza tych, którzy już otrzymali nowe życie w Duchu przez chrzest, aby według Ducha postępowali

(w. 16. 25). To On kieruje krokami człowieka, jest światłem i mocą na drodze życia.

Skoro tak - rodzi się pytanie - po co taka szczególna zachęta jak ta Pawłowa? Przecież człowiek „kocha, aby kochać”! Tyle, że temu pragnieniu, które Bóg umieścił w sercu człowieka, przeciwstawia się siła, którą Paweł nazywa biblijnie „ciałem”. To określenie wskazuje na słabość, niewystarczalność stworzenia, jego wrodzoną inklinację do czynienia zła. Krótko mówiąc: człowiek dąży do zaspokojenia własnego egoizmu, którego jest niewolnikiem (w. 16-17). I od tej tyranii uwalnia nie kto inny, ale właśnie Duch Święty, jednak nie czyni tego bez wyraźnej współpracy ze strony człowieka (w. 18).

                Paweł, co prawda delikatnie, ale bardzo stanowczo wyjaśnia Galatom zachowanie człowieka powodowane wyborami księcia ciała lub będące skutkiem działania Ducha Świętego. Wszystko to, co pochodzi   z ciała i zamyka dostęp do królestwa Bożego (w. 19-21) nazywa „uczynkami”, natomiast to, co jest wynikiem działania Ducha Świętego (w. 22-23), nazywa „owocem”. W ten sposób wyraźnie stwierdza, że ciało jest jałowe  i prowadzi do zatracenia człowieka. Natomiast Duch Święty, dzięki różnego rodzaju cnotom, przynosi owoc świętości, który dojrzewa w człowieku, scalając go wewnętrznie. Ten, kto w chrzcie zjednoczył się z paschalnym misterium Chrystusa, ten też ukrzyżował w Nim swoje ciało, aby żyć z Nim jak zmartwychwstały, będąc prowadzonym przez Jego Ducha (w. 24-25).

 

Przyjdź Duchu Święty!

Przyjdź w Twojej świeżej bryzie,

przyjdź i rozpal

w sercu Kościoła wiosenną miłość,

miłość pierwszej młodości,

pełną zachwytu i entuzjazmu,

miłość zdolną do pokonywania wszelkich przeszkód ludzkiego strachu,

gotową do przełamywania

wszystkich barier

krótkowzrocznej roztropności.

Obdarz Kościół

miłością do Boga i do ludzi,

zdolną do podniesienia żagli

i wypłynięcia na szerokie wody,

aby docierać do nieznanych brzegów, gdzie oczekuje się

na deszcze nowej pory.

 

Zstąp, Duchu Święty,

na Kościół,

a dotykając go świeżą bryzą,

uwolnij z jego serca powiew wolności.

Niech to da głos wszystkim narodom ziemi

i poprowadzi je

ku przyszłości prawdziwego pokoju i braterstwa.

 

G. Zevini – P. G. Cabra, Lectio divina na każdy dzień roku. Czas Wielkanocny,

Warszawa 2007, s. 590-591. 594