Rozważanie o Krwi Chrystusa

Rozważanie o Krwi Chrystusa

O dobry Jezu, Jezu miłości!Aby przyoblec nas w życie łaski, ogołociłeś samego Siebie z życia...

Krzyż - niezwykła tajemnica

Krzyż - niezwykła tajemnica

W komentarzu do drugiej stacji drogi krzyżowej ks. Bronisław Mokrzycki pisze: „Ci, którzy...

Bóg z nami

Bóg z nami

Zwiastowanie to nie tylko wydarzenie sprzed lat, które dotyczyło Maryi, Matki Boga. Słowo Boże...

TRANSMISJA

Z powodu szerzenia się pandemii koronawirusa zapraszamy, aby łączyć się z nami w modlitwie za...

Słowo Życia - marzec 2020

Słowo Życia - marzec 2020

Daj Mi pić! (J 4,7) Proste znaki. Prośba o kubek wody może być początkiem przekroczenia...

Pokuta - wymaga wyrzeczenia i ofiary

Pokuta - wymaga wyrzeczenia i ofiary

Jezus zawisł na krzyżu między niebem a ziemią, aby wszystkich do siebie pociągnąć: „A Ja, gdy...

  • Rozważanie o Krwi Chrystusa

    Rozważanie o Krwi Chrystusa

  • Krzyż - niezwykła tajemnica

    Krzyż - niezwykła tajemnica

  • Bóg z nami

    Bóg z nami

  • TRANSMISJA

  • Słowo Życia - marzec 2020

    Słowo Życia - marzec 2020

  • Pokuta - wymaga wyrzeczenia i ofiary

    Pokuta - wymaga wyrzeczenia i ofiary

Myśl dnia

"Radosna miłość, która przynosi duszy szczęście, zasadza się na cierpieniu: nie ma miłości bez wyrzeczeń." Św. Josemaria Escriva

Słowo Życia

Daj Mi pić! (J 4,7)

 

Proste znaki. Prośba o kubek wody może być początkiem przekroczenia tego, co wydawało się nieprzekraczalne między Żydami a Samarytanami. Jezus prosi kobietę o to, aby dała Mu wody, ponieważ tym się w tej chwili zajmowała. To, co robimy, czym się zajmujemy, jest dogodną sytuacją do nawiązania rozmowy z Jezusem.

Czytaj więcej

Czytania

  • Czytania na niedzielę, 29 marca 2020

    Piąta Niedziela Wielkiego Postu

    (Ez 37, 12-14)

    Tak mówi Pan Bóg: "Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze groby otworzę i z grobów was...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

marzec 2020
N P W Ś C Pt S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Eucharystia - ofiara Chrystusa i Kościoła

images.jpg

 "Podczas składania darów chleba i wina, kapłan dołącza kroplę wody do wina, które mają symbolizować nas ludzi. W czasie konsekracji te krople, rozpuszczone w winie, zamieniają się również w Krew Chrystusa. Chleb symbolizuje trud ludzkiej pracy, a wino – cierpienie i różne bolesne doświadczenia.

Gdy sprawujemy lub uczestniczymy codziennie we Mszy św., to jakby na nowo na ołtarzu podpisujemy i potwierdzamy Panu Bogu prawo do siebie, pogłębiając tym samym świadomość naszej konsekracji, czyli przynależności do Boga.

Matka wielkiego wychowawcy młodzieży św. Jana Bosko – Małgorzata Bosko, w dniu prymicji swego syna powiedziała: „synu, odprawić Mszę św. – to znaczy cierpieć”. Msza św. zobowiązuje nas do ofiarnego życia i wychowuje nas do bezinteresownej miłości i poświęceń.

W dniu 26 czerwca 1988 roku, w niedzielny poranek, na dwa dni przed przyjęciem godności kardynalskiej, zmarł w swoim mieszkaniu w Bazylei w Szwajcarii wybitny teolog Hans Urs von Balthasar. Na swoim obrazku prymicyjnym w 1939 roku umieścił te trzy słowa: „błogosławił, łamał, dawał”. Podczas Mszy św. prymicyjnej w kaplicy w Luzernie w swoim kazaniu ze szczególną mocą podkreślał słowa „łamał i dawał”, co głęboko poruszyło wszystkich uczestników. Do końca życia miał taki zwyczaj, że podczas sprawowanej Eucharystii przybliżał Hostię do mikrofonu, aby uczestnicy mogli wyraźnie usłyszeć odgłos łamania. To prawda, że jego życie kapłańskie naznaczone było bólem cierpienia, upokorzeniami i Chrystusowym wyniszczeniem, ale te bolesne doświadczenia osłaniał wielka dyskrecją. Był on świadomy, że uczestnictwo w Eucharystii nierozerwalnie łączy się z ofiarą Krzyża.

Droga naszego powołania – to droga w upokorzeniu i wyniszczeniu (kenoza). Chroni nas to od zagrażającej nam pychy i zarozumiałości. Zdaniem Hansa Urs von Balthasara, Bóg lituje się nad nami i dopuszcza na nas różne upokorzenia. Dopuszcza je na nas „łamiąc” i pokonując naszą pychę, aby nas przekonać, że w Kościele nie są najważniejsze godności, tytuły, odznaczenia, zdobyte sukcesy, ale jedynie tylko miłość, która się wydaje, uniża, służy i wszystko znosi i przezwycięża.

Kiedy bolesne doświadczenia życiowe mogą stwarzać pokusę narzekania i buntu, to Eucharystia budzi w sercach uczestników postawę wspaniałomyślnej ofiarności. Bez trudu, ofiary, poświęcenia, czyli bez prawdziwej miłości, wszystko może stać się bezwartościowe, nijakie, bezsensowne. Bez ducha poświęcenia, ofiarności i trudu nie można być dobrym człowiekiem, dobra matką, ani dobrym ojcem, dobrym lekarzem, pielęgniarką, wychowawca, kapłanem.

Tylko miłość ofiarna, bezinteresowna i pokorna nadaje sens ludzkiemu życiu – a tej uczymy się od Chrystusa, który się dla nas nie oszczędził i wciąż za nas ofiaruje."

J.S. Płatek, I nic nad Boga. Rozważania rekolekcyjne, str. 108 nn.