Italiano
List do MPJ! - grudzień 2019

List do MPJ! - grudzień 2019

  Zauważyliście, że już adwent?  Oto rozmowa pewnych dziewczynek, myślę, że można...

Krew Słowa Wcielonego

Krew Słowa Wcielonego

Krwi Chrystusa, Wcielonego Słowa Bożego, wybaw nas. To wezwanie z Litanii do Krwi...

Posłani w kolejny Adwent

Posłani w kolejny Adwent

Drogi ziemskiego pielgrzymowania człowieka wierzącego są zawsze wchodzeniem na górę, gdzie można...

Słowo Życia - grudzień 2019

Słowo Życia - grudzień 2019

Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego (Łk 1, 37)   Tak brzmi ostatnie zdanie...

OŚWIADCZENIE

          W Internecie pojawiają się liczne wersje Modlitwy Zanurzenia...

List do MPJ! - listopad 2019

List do MPJ! - listopad 2019

Mój Drogi/ Moja Droga! Skończył się już Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny. Na pewno w...

  • List do MPJ! - grudzień 2019

    List do MPJ! - grudzień 2019

  • Krew Słowa Wcielonego

    Krew Słowa Wcielonego

  • Posłani w kolejny Adwent

    Posłani w kolejny Adwent

  • Słowo Życia - grudzień 2019

    Słowo Życia - grudzień 2019

  • OŚWIADCZENIE

  • List do MPJ! - listopad 2019

    List do MPJ! - listopad 2019

Myśl dnia

„Czasami ludzie tracą nadzieję. Jeśli wierzysz, przetrwasz i przezwyciężysz beznadziejny czas. Wiara nie pozwoli ci zginąć.” Roman Brandstaetter

Słowo Życia

DLA BOGA BOWIEM NIE MA NIC NIEMOŻLIWEGO - tak brzmi ostatnie zdanie archanioła Gabriela w scenie Zwiastowania (Łk 1, 37).

W oryginalnym zapisie św. Łukasza (podobnie zresztą jak w łacińskim - wiernym - przekładzie św. Hieronima) brzmi ono jednak nieco inaczej. Boży wysłannik mówi do Maryi: Żadne SŁOWO [grec. rema; łac. verbum] od Boga nie jest niemożliwe.

Czytaj więcej

Czytania

  • Czytania na piątek, 13 grudnia 2019

    Piątek - wspomnienie dowolne św. Łucji, dziewicy i męczennicy

    (Iz 48,17-19)

    Tak mówi Pan, twój Odkupiciel, Święty Izraela: „Jam jest Pan, twój Bóg, pouczający cię w tym, co pożyteczne, kierujący tobą na drodze, którą kroczysz. O gdybyś zważał na me przykazania, stałby...

Przeczytaj rozważanie do dzisiejszej Ewangelii

 

 

Kalendarz

grudzień 2019
N P W Ś C Pt S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31

Słowo Życia - sierpień 2019

the-first-139665_960_720.jpg

A wy [bądźcie] podobni do ludzi,

oczekujących swego pana

Łk 12,36

 

Czego ja oczekuję? Oczekiwać znaczy między innymi tęsknić, wyglądać, pragnąć. Jakie są moje tęsknoty? Pytanie o pragnienia jest zawsze pytaniem o serce: gdzie jest moje serce? Bo gdzie jest wasz skarb, tam będzie i serce wasze (Łk 12, 34). Gdzie jest mój skarb? Co mogę nazwać skarbem? Czy w ogóle istnieje dla mnie taka rzeczywistość?

Może już niczego nie pragnę, niczego nie oczekuję? Może boję się pragnąć i tęsknić, bo niespełnienie za bardzo boli? Jezus opowiadając tę przypowieść, pyta o serce i jego tęsknoty. Pragnie, byśmy wydobyli je z głębin naszego wnętrza, te najskrytsze, może najbardziej bolesne i niemożliwe. Co dzieje się w głębi mojej duszy? Za jakim skarbem tęsknię? Co mnie „przyzywa" z głębin mojego wnętrza? To właśnie nasze najgłębsze tęsknoty i pragnienia sprawiają, że żyjemy naprawdę, one podsycają nasze poszukiwanie sensu, znaczenia, pełni. W moich najgłębszych tęsknotach, w pragnieniach serca - jest głos Boga. To Bóg przez tęsknoty mojego serca przyzywa mnie ku sobie. Czy w moich oczekiwaniach, tęsknotach i pragnieniach chcę rozpoznać przychodzącego Pana?

   A wy [bądźcie] podobni do ludzi, oczekujących swego pana (...), aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze - tęsknoty i pragnienia mojego serca to kołatanie Jezusa w moim wnętrzu. On kołacze w moich tęsknotach, to On w nich przychodzi, by zaprosić do życia pełnią, miłością, przygodą, bliskością. Jezus mówi: bądźcie podobni do ludzi oczekujących, czyli - bądźcie podobni do ludzi tęskniących, pragnących, poszukujących skarbu. W moich tęsknotach jest Bóg. Jeśli tak będę na nie patrzeć, to wówczas któregoś dnia, o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie (Łk 12, 40), wydarzy się we mnie przyjście Pana, wydarzy się we mnie spotkanie.

   Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie (Łk 12, 37) - szczęśliwi ci, których Pan zastanie w tęsknocie. Szczęśliwi, bo Pan przepasze się i każe im zasiąść do stołu (Łk 12, 37), to znaczy: każe kosztować i smakować. Nie będzie to jakiś marny pokarm, to nie będzie tylko zaspokajanie głodu za bliskością, pełnią, przygodą, miłością; nie, to będzie autentyczne smakowanie, rozkoszowanie się, czerpanie radości i przyjemności z Boga, który jest w moich tęsknotach.

   Obchodząc, będzie im usługiwał (Łk 12, 37) - Bóg będzie usługiwał; pokarm, za którym tęskni moje serce, nie nasyci mnie od razu, Pan będzie usługiwał, smakowanie będzie niejako rozłożone w czasie, tak abym mógł się sycić powoli, delektując się, radując, więcej jeszcze - to smakowanie będzie trwałe, już nie będę musiał obawiać się strat, braków, niedosytu. Szczęśliwi ci, których Pan zastanie w ich tęsknocie. Szczęśliwi ci, którzy mają odwagę pragnąć i tęsknić.

 

Ks. Józef Pierzchalski SAC, Medytacje ze św. Łukaszem, APOSTOLICUM, Ząbki 2009, s. 218-219